تشخیص اوتیسم در کودکان
هیچ آزمایش آزمایشگاهی یا تصویربرداری قادر به تشخیص اوتیسم نیست. این فرآیند شامل مجموعه ای از ارزیابی ها، مشاهدات و مصاحبه ها میشود تا مشخص شود آیا یک فرد معیارهای تشخیصی اختلال طیف اوتیسم (ASD) را دارد.
برای تشخیص اوتیسم باید علائم و نشانه های خطر توسط متخصصان حوزه اوتیسم مانند متخصصان کاردرمانی ، گفتاردرمانی یا روانشناسی بررسی شوند.
روشهای تشخیص اوتیسم در کودکان
اگر فکر می کنید فرزندتان اوتیسم دارد، احتمالاً متوجه علائم و نشانه های خاصی شده اید که مشخصه این اختلال رشد است. علائم ممکن است بسته به سن و همچنین نوع اوتیسم فرد (مانند اوتیسم خفیف در مقابل شدید) متفاوت باشد.
این نشانه ها به طور کلی به عنوان اجتماعی (نحوه تعامل و ارتباط فرد به صورت کلامی و غیرکلامی) یا رفتاری (نحوه رفتار فرد در رابطه با هنجار مورد انتظار) طبقه بندی می شوند.
علائم اوتیسم معمولا توسط والدین زمانی که کودک 8 تا 10 ماهه است شناسایی می شود. برای افراد مبتلا به اوتیسم با عملکرد بالا، ممکن است علائم تا زمانی که به سن بلوغ نرسند شناسایی نشوند.
ویژگی های اجتماعی اوتیسم که معمولاً در کودکان شناخته می شود و به تشخیص اوتیسم در کودکان کمک می کنند عبارتند از:
- اجتناب یا عدم توانایی در حفظ تماس چشمی
- عدم پاسخ و واکنش به اسم خود تا حدود ۱ سالگی
- عدم نشان دادن حالت چهره تا 9 ماهگی
- عدم انجام بازی های تعاملی
- عدم استفاده از ژست های رایج مثلا تکان دادن دست برای خداحافظی
- عدم اشتراک گذاری ابراز علاقه و هیجان تا 15 ماهگی
- عدم اشاره به اشیا یا افراد تا ۱۸ ماهگی
- متوجه نشدن حالات چهره افراد مثلا عصبانیت والدین
- عدم تمایل به بازی با همسالان تا ۳ سالگی
- عدم انجام بازی های تخیلی مثلا پزشک بودن
- مهارت های گفتاری محدود یا بدون کلام بودن
ویژگی های رفتاری که معمولاً در کودکان مبتلا به اوتیسم شناخته می شوند عبارتند از:
- انجام بازیهای تکراری و هر بار به شکل دفعه قبل
- تمرکز بر روی قسمتهای خاصی از یک جسم مانند چرخ روی ماشین اسباب بازی
- ناراحتی از تغییرات جزیی
- تکان دادن دستها یا سر
- چرخیدن به دور خود
- تکرار کلمات یا عبارات بارها و بارها (به نام اکولالیا)
- داشتن حساسیت غیر طبیعی به صداها، بوها، مزه ها، ظاهر یا بافت ها (به نام تحریک بیش از حد حسی)
تشخیص های افتراقی
تشخیص اوتیسم دشوار است زیرا بسیاری از شرایط دیگر با علائم مشابه وجود دارد. برخی از آنها رشدی هستند، در حالی که برخی دیگر ممکن است عصبی (مربوط به مغز و سیستم عصبی)، روانپزشکی (مربوط به یک بیماری روانی) یا پاتولوژیک (مربوط به یک بیماری) باشند.
برای اطمینان از تشخیص قابل اعتماد، همه علل احتمالی دیگر باید حذف شوند، که برخی از آنها ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD): یک وضعیت روانی مزمن که شامل مشکل توجه، بیش فعالی و تکانشگری است.
- سندرم X شکننده: یک بیماری ژنتیکی که باعث ناتوانی های ذهنی و یادگیری می شود
- اختلال شنوایی: مادرزادی یا اکتسابی
- اختلال وسواس اجباری (OCD): یک وضعیت روانی مزمن که در آن افکار ناخواسته باعث رفتارهای تکراری می شوند.
- اختلال دلبستگی واکنشی: یک اختلال رفتاری که در آن یک نوزاد پیوند سالمی با والدین یا مراقب خود ایجاد نمی کند.
- لالی انتخابی: نوعی اختلال اضطرابی که در آن فرد قادر به صحبت در موقعیت های اجتماعی نیست
- سندرم تورت: یک بیماری عصبی که اغلب از دوران کودکی شروع می شود و باعث حرکات و صداهای غیرارادی و تکراری می شود.
اینها تنها برخی از شرایطی هستند که ممکن است در تشخیص افتراقی بررسی شوند. در نتیجه، رسیدن به تشخیص قطعی اغلب زمان می برد، به خصوص اگر نتایج آزمایشات اوتیسم مرزی باشد.
