روشهای کمک به کودکان اوتیسم

روشهای کمک به کودکان اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم (ASD) اصطلاحی است که برای توصیف طیفی از انواع اوتیسم استفاده می‌شود، که همه آنها ممکن است تظاهرات بسیار متفاوتی داشته باشند. اوتیسم به شدت تحت تأثیر عوامل محیطی و ژنتیکی است که هر دو با هم ترکیب می شوند و باعث ایجاد علائم مختلف اوتیسم می شوند. توسعه مهارت هایی برای کمک به مدیریت جنبه های عاطفی، جسمی و ذهنی این اختلال هم برای فرد مبتلا به اوتیسم و ​​هم برای مراقبان او مفید است.

همه افراد مبتلا به اوتیسم متفاوت هستند. با این حال، تغییرات در روال، درد یا ناراحتی فیزیکی، وارد شدن به یک محیط جدید (مانند ورود به مدرسه) و مشکلات ارتباطی می تواند فرد مبتلا به اوتیسم را ناراحت کند. این ممکن است به غلبه بر رفتار منجر شود، که می تواند به دنبال از دست دادن کنترل بر رفتار باشد.

روشهای کمک به کودکان اوتیسم

مشکلات رفتاری و عاطفی
مسائل عاطفی مرتبط با اختلال طیف اوتیسم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• اختلال کمبود توجه – بیش فعالی (ADHD)
• اختلال وسواس اجباری (OCD)
• اسکیزوفرنی 
• اختلال دو قطبی
• افسردگی
• اضطراب
• رفتارهای آسیب رسان به خود

این مسائل بسته به فرد ممکن است خفیف، متوسط، شدید یا کاملاً وجود نداشته باشد. مدیریت این علائم بخش مهمی برای مقابله مناسب با اوتیسم است، زیرا هر تشخیص می تواند مشکلات رفتاری خود را ایجاد کند.

اگر یک فرد مبتلا به اوتیسم از حمایت‌ ها، مهارت‌ های مقابله یا شبکه اجتماعی مناسب برای کمک به مدیریت تشخیص برخوردار نباشد، بینش نسبت به وضعیت فرد همچنان می‌تواند باعث ناراحتی شود. اختلال در مهارت های اجتماعی مرتبط با تشخیص اوتیسم ممکن است مشکلات بیشتری را در تنظیم هیجانی ایجاد کند.

اگر یک فرد مبتلا به اوتیسم بینشی نسبت به وضعیت خود داشته باشد، ممکن است در نتیجه اختلال در تعاملات اجتماعی، انزوا و مهارت های دلبستگی ضعیفی را تجربه کند. 

درمان مشکلات رفتاری عبارتند از:

• تحلیل رفتار کاربردی (ABA)
• مدل دنور 
• بازی درمانی
• کار درمانی
• درمان پاسخ محوری (PRT)
• مداخله توسعه روابط (RDI)
• گفتار درمانی

این درمان‌ها بر مهارت‌ های پردازش بصری، مهارت‌های حرکتی ظریف، خودتنظیمی، مهارت‌های مراقبت از خود، دست‌نویسی، نقاط عطف رشد، سازماندهی، عملکرد اجرایی و مهارت‌های اجتماعی تمرکز دارند.

مشکلات پزشکی و جسمی
مسائل پزشکی که ممکن است همراه با اوتیسم باشد شامل اختلالات گوارشی، تشنج، مسائل مربوط به تغذیه و بی خوابی است.

رژیم غذایی
تعداد زیادی از خانواده‌ ها وجود دارند که به دنبال رژیم‌های بدون گلوتن، بدون کازئین و بدون لبنیات هستند تا بتوانند علائم، به‌ ویژه علائم رفتاری مرتبط با اوتیسم را کاهش دهند. اگرچه این رژیم‌ها عمدتاً برای رسیدگی به رفتارها و سلامت عاطفی کلی افراد مبتلا به اوتیسم هستند، اما روند رو به رشد نیز ادعا می‌کند که از برخی مسائل پزشکی یا علائم مرتبط با اوتیسم پشتیبانی می‌کند.