گفتار و ارتباطات در اوتیسم
افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) می توانند طیف وسیعی از توانایی های کلامی را داشته باشند. برخی ممکن است کاملاً غیرکلامی باشند، برخی ممکن است گفتار مفید محدودی داشته باشند و برخی ممکن است روان و قابل فهم صحبت کنند.
هنگامی که توانایی های کلامی یک فرد محدود یا غیر معمول است، می تواند برقراری ارتباط را دشوار کند . بیان ایده های مناسب به طوری که دیگران آنها را درک کنند را برای کودک غیرممکن کند.
چالش های استفاده از زبان و مشکل در برقراری ارتباط از علائم بارز ASD هستند و معمولاً دست به دست هم میدهند.
کودکان به میزان کم یا زیاد (تا حد زیادی بستگی به سطح اوتیسم که در آنها تشخیص داده شده است) می توانند مهارت های کلامی و ارتباطی خود را با روش های درمانی طراحی شده همچون گفتاردرمانی و رفتاردرمانی برای مقابله با این چالش ها بهبود بخشند.
مشکلات شایع گفتار و ارتباطات در کودکان مبتلا به اوتیسم
مشکلات گفتاری
- برخی از کودکان مبتلا به ASD با صدای بلند صحبت می کنند یا آواز می خوانند یا ممکن است صاف و “روبات مانند” به نظر برسند.
- برای کودکان اوتیسمی غیرمعمول نیست که خطوطی از یک فیلم را کلمه به کلمه بخوانند یا بی وقفه در مورد موضوع مورد علاقه خود صحبت کنند که به گفتگوی بزرگتر بی ربط است.
- اغلب کودکان مبتلا به ASD یک عبارت را بارها و بارها تکرار می کنند. به عنوان مثال، شمارش مکرر از یک تا پنج یا پرسیدن سؤالاتی که قبلاً پاسخ آنها را میدانند.
- اکولالیا زمانی اتفاق میافتد که کودک آنچه را که کسی به تازگی گفته یا از او پرسیده است تکرار میکند.
- کودکی که ASD با عملکرد بالاتر (که قبلاً به آن سندرم آسپرگر میگفتند و اکنون زیر سطح 1 ASD قرار دارد) ممکن است واژگان قوی داشته باشد یا یک خواننده زودرس باشد، اما اغلب فقط به یک توانایی خاص مربوط میشود.
- هنگامی که کودکان مبتلا به ASD قادر به پاسخگویی به هنگام صحبت دیگران با آنها یا با نام خود نیستند، گاهی اوقات به اشتباه تصور می شود که مشکل شنوایی دارند.
مشکلات ارتباطی
مهارت های کلامی تنها یکی از جنبه های ارتباط موثر است. زبان بدن ، مانند حرکات دست، حالت بدن و برقراری تماس چشمی ، به دیگران نشان می دهد که آیا کسی مثلاً شوخی می کند یا جدی است یا عصبانی یا خوشحال است.
همه مهارت های مرتبط با ارتباطات اجتماعی مستلزم درک انتظارات اجتماعی پیچیده، همراه با توانایی خودسازی بر اساس آن درک است. افراد مبتلا به اوتیسم معمولاً فاقد این توانایی ها هستند.
گاهی اوقات افراد مبتلا به اوتیسم با عملکرد بالا زمانی که تلاشهایشان برای برقراری ارتباط با خندههای بیپروا مواجه میشود، ناامید میشوند. آنها همچنین ممکن است به عنوان بی ادبی اشتباه گرفته شوند. این ناشی از:
- عدم درک ژست های فیزیکی: کودکان مبتلا به ASD اغلب نمی توانند از طریق حرکات، مانند اشاره به یک شی یا استفاده از حالت چهره، به آنچه می گویند معنی دهند.
- ناتوانی در استفاده از نوع گفتار مناسب در زمان مناسب: برقراری ارتباط همچنین مستلزم درک این است که کدام نوع گفتار در یک موقعیت خاص مناسب است.
مشکل در برقراری تماس چشمی
ناتوانی در گرفتن دیدگاه دیگری. این ناتوانی در قرار دادن خود به جای دیگران اغلب به عنوان فقدان “نظریه ذهن” نامیده می شود.
کمک به بهبود مهارت های گفتاری و ارتباطی
بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم می توانند با یادگیری قوانین و تکنیک هایی برای تعامل اجتماعی بهتر، کمبودهای ارتباط اجتماعی را جبران کنند. اکثر کودکان (و برخی از بزرگسالان) در برنامه های درمانی با هدف بهبود ارتباطات اجتماعی از طریق ترکیبی از گفتار درمانی و مهارت های اجتماعی شرکت می کنند.
گفتار درمانی نه تنها بر تلفظ صحیح، بلکه بر لحن، گفتگوی رفت و برگشت و دیگر جنبه های گفتار عمل گرایانه تمرکز دارد. درمان مهارت های اجتماعی ممکن است شامل تمرینهای ایفای نقش و فعالیتهای گروهی باشد که نیاز به تمرین همکاری، اشتراکگذاری و مهارتهای مرتبط دارد.
در حالت ایده آل، درمان باید در سال های پیش دبستانی، زمانی که رشد زبان رخ می دهد، شروع شود. به طور کلی، کودکان مبتلا به اوتیسم به برنامه های بسیار ساختار یافته و تخصصی پاسخ خوبی می دهند. والدین و کسانی که در مراقبت از این کودکان دخیل هستند باید استراتژی های درمانی را با هم ادغام کنند تا بخشی از زندگی روزمره کودک شوند.
اگر پزشک کودک شما مشکوک باشد که کودک شما مبتلا به ASD است، احتمالاً شما را به یک آسیب شناس گفتار-زبان ارجاع می دهد، که ارزیابی جامعی از توانایی کودک شما در برقراری ارتباط انجام می دهد و سپس یک برنامه درمانی مناسب ارائه می دهد.
متخصصان ما در مرکز توانبخشی آنلاین ایران خدمات تخصصی گفتاردرمانی آنلاین را برای کمک به کودک مبتلا به اوتیسم ارائه می دهند.
کلمات مرتبط :
گفتار و ارتباطات در اوتیسم – گفتاردرمانی برای اوتیسم
